Verdwalen in Mongolië: verlost door een motor

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure

Zonder botbreuken, maar onder de krassen had ik de tweede poging, de gevaarlijke afdaling over de omgevallen berkenbomen, overleefd en kwam ik aan in het dal dat hopelijk nu wel uitzicht zou bieden op het toeristenkamp waar ik verbleef. De moed zakte me dan ook volledig in de schoenen toen ik er achter kwam dat dit wéér niet het bekende dal was. Ik raakte behoorlijk in de stress. Wat moest ik nu doen? En wat was verkeerd gegaan? Ik stond voor de volgende keuze:

  • Verder naar rechts gaan en dan weer een helling overklimmen en afdalen in de hoop dat ik dan wel in het dal van het toeristenkamp zou uit komen. Bedoelde de Engelse vrouw met de Mongoolse man dat ik nog verder naar rechts moest? Had ik niet genoeg rechts aangehouden? Dit was een mogelijkheid. Maar was het verstandig om het risico te lopen dat ik alleen maar verder in problemen zou komen als het wéér niet het juiste dal was. Dan had ik én nog meer tijd én nog meer energie verspilt.
  • Naar links gaan was de andere mogelijkheid. Hoewel ik wist dat ik dan vrijwel zeker de verkeerde kant op zou gaan, keek ik op mijn horloge en wist dat het laat begon te worden. Bijna te laat om een verkeerde beslissing te maken. De meest verkeerde beslissing was degene waarbij ik wanneer het donker zou zijn niet bij mensen in ghertent zou verblijven en daar zou kunnen overnachten. Ik voelde aan mijn lijf dat ik uitgeput begon te raken en dat nog een klim met een onzeker bestemming wellicht te veel van me zou vragen. Zeker omdat te vermoeide benen een erg groot gevaar tijdens een steile afdaling konden zijn. En wellicht was de vallei aan de rechterkant niet alleen weer niet de juiste vallei, maar misschien was er in de vallei zelfs geen ghertent en geen menselijk leven te bekennen. En dan zou ik echt een probleem hebben als het donker zou worden. Links van me zag ik echter iets wat leek op een houten huis met houten stallen. Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en links af te slaan.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure

De houten huizen

Na een gestreste en vlugge wandeling van zo’n twee kilometer, met weliswaar prachtige beelden van rennende paarden langs een beekje, kwam ik aan bij de half vervallen houten gebouwen. Ondertussen begroetingen schreeuwend en om hulp roepend inspecteerde ik het terrein. Er stond een auto! Een goed teken! Ik liep op een klein gebouw af wat het meeste op een ‘huis’ leek en tikte daar op de ramen. Hoewel het er wel bewoond uitzag en de auto ook functioneel leek, bleek er helaas op dat moment niemand thuis te zijn. Kilometers voor niets gelopen met dat doel als hoop voor ogen, zakte mijn moreel nog verder weg.

De verroeste tractor

Maar ik moest wel verder! Weer ongeveer twee kilometer verder vanaf daar zag ik twee witten ghers staan. Na tientallen minuten half joggend te hebben gelopen zag ik, op een paar honderd meter afstand van de tenten, opeens beweging. Mijn pas steeds meer versnellend zag ik dat het een man was die op een oude verroeste tractor zat en die bijna wilde vertrekken. Hij hoorde mij van een afstand om hulp roepen en gelukkig zette hij de motor uit. Half buiten adem aangekomen vroeg ik de man meteen om hulp en richting. Zou hij me verder kunnen helpen? Zou hij me ergens kunnen brengen met zijn tractor? Of te paard? Het bleek echter dat de man geen woord Engels kon.

Gelukkig waren er bij de ghers twee meisjes van een jaar of tien en twaalf die wel een klein beetje gebrekkig Engels konden en die bereid waren deze verdwaalde toerist te helpen. Met volzinnen communiceren konden ze niet en ze begrepen ook veel niet van wat ik zei. Maar met steekwoorden kwam ik erachter dat hun vader die avond met de tractor naar UB (de hoofdstad Ulaanbaatar) zou vertrekken. Ze waren dusdanig arm dat de tractor het enige gemotoriseerde voertuig bleek te zijn wat ze hadden. (De meeste nomaden bezitten wel tenminste ook een crossmotor.) Deze optie was voor mij daarom eigenlijk helaas te laat, te langzaam, te ver weg en ook te veel de verkeerde richting op. Maar hoe dan ook het was een uiterste mogelijkheid naar de bewoonde wereld, zou al het andere falen.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure
De beroemde ‘Turtle Rock’ waar Heleen langs kwam op haar wandeling naar het Boeddhistisch klooster

De buren

Op de weg naar deze ghers wist ik dat ik langzaam steeds links aan bleef houden. Deze ghers lagen aan het linker uiteinde van die vallei, vanaf daar kon ik drie andere valleien in slaan. Ik begreep inmiddels maar al te goed dat de situatie bij deze mensen voor mij een niet al te beste uitkomst zou hebben. Ik moest bij iemand terecht komen die mij echt verder kon helpen, iemand waarmee ik goed kon communiceren. Iemand die Engels kon… De Engelse vrouw was natuurlijk ideaal. Ik probeerde naar de meisjes te communiceren of ze een Mongoolse man kende die getrouwd was met een Engelse vrouw. Jawel, die kende ze. Die woonden verderop. Het waren hun ‘buren’, in zoverre nomaden buren hebben.

Daardoor werd ik weer wat blijer gestemd. Dat was echter van relatief korte duur. Ik vroeg aan de meisjes of ze haar telefoonnummer wellicht hadden en of ze haar misschien konden bereiken. Één van die meisjes haalde een gigantische roze smartphone tevoorschijn en ging in de adressenlijst zoeken. Nee die hadden ze niet, maar ze wisten wel iemand die wel haar telefoonnummer had. Na wat telefoontjes hadden we haar telefoonnummer, maar helaas nam ze niet op (misschien had ze ook helemaal geen bereik). Ze wezen me de weg waar ze woonden, maar nu ik eindelijk weer mensen had gevonden wilde ik hun echt niet laten gaan. Ik wilde het risico niet lopen straks weer de weg kwijt te raken, weer alleen te zijn zonder de Engels vrouw gevonden te hebben. Ik haalde de meisjes dus over om met mij mee te gaan. Onderweg schoot hun echter iets te binnen en ze vertelden los vertaald ongeveer dit: ‘Ow ja, ze zijn nu alleen niet thuis. We zagen ze een uur geleden met de jeep wegrijden.’ Mijn moreel kreeg natuurlijk weer een knauw. Maar goed aan de andere kant was ik nu wel weer onder mensen en ik hoopte heel erg dat er misschien toch wat mensen waren achtergebleven.

Coming full circle

Helaas… Toen we aankwamen en ik dus inmiddels een volledige ronde linksom had gelopen bleek alles geheel verlaten. Ik was de wanhoop nabij. Wat moest ik nu doen? De meisjes probeerden ondertussen de vrouw weer een paar keer te bereiken, maar geen succes. Ze herinnerden zich wel dat het de verjaardag van de Engelse vrouw was en dat ze misschien met het hele gezin iets verderop naar de beek waren gegaan om te relaxen. Als dat zo zou zijn dan konden ze elk moment of wellicht over een half uur of een uur terug komen. Dan zou het nog wel in orde kunnen komen. Maar wat als ze daarentegen voor een dag of meerdere dagen hadden besloten om naar UB te gaan?

Begrijp wel goed dat mijn stress zeker ook kwam doordat ik met een groep mee was, dat ik samen met Heleen was, dat we volgens de planning de volgende dag weer vroeg naar UB zouden vertrekken. En… dat ik ook geen zin had om een paar duizend euro te betalen voor grootscheepse ‘reddingsactie’, mochten ze besluiten mij niet alleen te laten creperen in de wildernis. Er zat dus druk achter. (Anders was ik wel bij die mensen blijven slapen om de volgende dag opnieuw mijn weg te zoeken.)

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure

De verlossing nabij

Gelukkig zag ik na ongeveer een half uur strepen van stofwolken onze kant op komen. De meisjes zagen meteen dat het hun buren waren, zeiden mij vaarwel en liepen weer richting huis. Uiteraard was het gezin met de Engels gast verbaasd mij weer te zien. Ze waren inderdaad naar de beek gegaan. Ik werd uitgenodigd om in de gher te gaan zitten en kreeg thee en een handvol snoepjes toegedrukt om mijn bloedsuikerspiegel weer op peil te krijgen. Vanaf dat moment probeerde ik ook een paar keer Heleen te bellen, omdat er nu echt een mogelijkheid ontstond op een gericht ‘reddingsoperatie’. Natuurlijk duurde ook dit weer even vanwege het slechte bereik in de Mongoolse wildernis. Eindelijk kreeg ik haar te pakken. Ze waren nog onderweg terug van de wandeling naar het klooster en zaten nog in de bus. Ze verbond mij door met de gids en ik besloot mijn telefoon aan de Mongoolse man te geven. Na enig overleg en terugbellen omdat het mij anders te veel geld zou kosten hadden ze een plan bedacht. (Die paar minuten hadden mij, zag ik later, nog steeds 45 euro gekost!) De broer van de man, die ook bij het gezelschap aanwezig was zou, nadat hij had gecheckt of het allemaal goed was met de paarden verderop in de vallei, me met de crossmotor brengen naar een brug bij de grote rivier van het park waar de bus zou staan wachten.

De motor

De rit met de motor was gewoonweg geweldig! De man scheurde met tachtig/negentig kilometer per uur over zandpaden, over heuvels en langs riviertjes. De rit duurde zo’n twintig minuten. En ik maar stuiteren achter op terwijl hij kuddes schapen die op de weg stonden en mee rennende blaffende honden uitschold en naar ze trapte. Uiteindelijk kwamen we aan bij de bus en daar is door Heleen de enige foto gemaakt van mijn avontuur. Een foto waar ik er totaal afgepeigerd uit zie.

De volgende dag had ik uiteraard veel spierpijn, maar gelukkig kon ik die avond in alle rust kijken op de avondzon die over de heuvels van Terelj NP onderging en daarna vredig slapen in mijn eigen bed, in mijn eigen toeristische ghertent.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure
Het einde van het uitputtende avontuur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Goto Top