Verdwalen in Mongolië: authentieke gastvrijheid

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure

Mentale toestanden en de domste beslissing

Uiteindelijk ben ik verdwaald en ik weet nog steeds niet precies hoe het is gebeurd. Waarschijnlijk ben ik:

1) Te snel door gelopen. Ik was verder dan ik dacht te zijn. Dit is dus het gevolg van de stommiteit van geen kaart bij zich hebben.

2) Steeds net te weinig rechts aangehouden. Het gevolg daarvan was een zeer langzaam en daarom onmerkbare koerswijziging die mede mogelijk gemaakt werd door het ongelukkige feit dat ik bij verschillende punten voor een lange tijd geen vrij uitzicht op de rechterkant bleek te hebben en daardoor niet het toeristenkamp in de gaten kon blijven houden. De bomen hielden weliswaar net voor de kammen waar ik overheen liep op, maar regelmatig belemmerden hun toppen mij toch een oriënterend uitzicht.

Hoe dan ook, na verloop van tijd kreeg ik het dal rechts van me wel weer duidelijk in zicht. Maar toen ik in de vallei keek zag ik geen kamp liggen op de plek waar ik dacht dat hij ergens zou moeten liggen. Bovendien, en dat was veel meer verontrustend, zag ik op de hellingen tegenover me geen van de herkenbare rotsformaties waar ik die ochtend langs was gelopen en die nu, gezien de route, tegenover me zouden moeten liggen. Wat moest ik nu doen?

Omdat ik me niet echt voor kon stellen dat ik echt verkeerd was gelopen, besloot ik niet om op het pad terug te keren waar ik vandaan kwam maar om de steile helling voor me af te dalen. De domste, want de meest noodlottige beslissing die ik die dag zou maken.

Ik schreef mijn bezorgdheid toe aan desoriëntatie. Ik zei tegen mezelf: Het zal het kamp wat ik links een stuk verderop zie liggen wel zijn. Ik zal wel nog niet zo ver zijn gelopen langs deze kant van het dal. Of juist: Het zal het kamp wat ik net voor de helft rechts van me zie liggen wel zijn. (Deze lag half verborgen achter de berg waar ik op stond.) Want ik ben sneller gelopen dan ik dacht. Ik kon maar niet geloven dat het dal voor me ook daadwerkelijk een totaal ander dal kon zijn.  Deze vrees wilde ik niet accepteren voor waarheid. Ik kon toch niet echt verdwaald zijn? Ik daalde dus af.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure
Helaas had ik op mijn verdwaalavontuur geen camera en ook geen smartphone bij me. Dit zijn afbeeldingen van Terelj NP tijdens een beter geslaagde wandeling

Authentieke gastvrijheid

Beneden in het dal aangekomen, gefrustreerd omdat ik inmiddels wel had geaccepteerd dat ik echt goed fout zat besloot ik naar het (voorheen half verborgen) kamp rechts van me te lopen, die een paar honderd meter verderop lag en waarvan ik inmiddels wel gezien had dat het helaas niet het toeristenkamp was waar ik verbleef. Half uitgedroogd en hongerig, ik had nog één halve liter flesje water op rantsoen en mijn laatste mandarijn had ik half uur eerder opgegeten, besloot ik recht op een groepje Mongoliërs af te lopen die daar gezellig buiten onder een afdak zaten te lunchen.

Toen ik bij het groepje aankwam zag ik dat het een gezellige boel was en zij zagen dat ik gestrest was. Ik kan wel zeggen dat ik de echte Mongoolse gastvrijheid heb meegemaakt en niet de toeristen-gastvrijheid want al snel kreeg ik een lekker stuk taart aangeboden en een flinke kom water te drinken. Ze zagen me vast onbewust al te hongerig kijken. Het wonderlijk toeval was dat ik gelukkig goed met ze kon converseren omdat het een gezin was waarvan de man Mongools was maar de vrouw een Engelse. De Engelse vrouw bleek jarig te zijn, vandaar het stuk taart. Bovendien was er ook nog een andere Engels sprekende gast, waarschijnlijk een vriendin van de vrouw. Één van de eerste dingen die ze tegen me zei was: ‘Are you lost? Well, that happens quite a lot around here. Sometimes a tourist gets lost.’ Wat voelde ik mij toen een ongelofelijk domme toerist.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure

Hoe dan ook, na enige uitleg: ‘Ja je zit verkeerd, dit is geen toeristenkamp, die is zelfs niet meer Terelj National Park’ en na enige behulpzaamheid met de kaart en smartphone (ze wisten mij eerst ook niet precies te vertellen waar ik heen moest) konden ze me uitleggen dat ik rechts de vallei omhoog uit moest lopen, rechtsaanhoudend de berghelling over moest steken en dan zou in de vallei aan de andere kant rechts van me moeten zien liggen. Ik was dus te ver door gelopen en nu moest ik vooral extra rechtsaanhoudend compenseren.

Op dit punt aangekomen had ik er veel geluk bij een ongeluk gehad.

Ten eerste om in een Mongoolse vallei überhaupt mensen tegen te komen, en ook zo snel al.

Ten tweede de meeste Mongoolse nomaden kunnen niet of nauwelijks Engels.

Ten derde, hoewel ze blijkbaar allemaal, hoe arm ook en hoe primitief ze ook leven, wel een smartphone hebben, is er op heel veel plekken niet of nauwelijks telefonisch bereik.

Nu ik na deze ontmoeting inmiddels enigszins gerust gesteld was, durfde ik het weer aan om verder te gaan.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure

De Hel van de tweede poging

De klim de vallei omhoog, de helling over en de afdaling in de andere vallei bleek een hel te zijn. De klim omhoog was vreselijk benauwend, banjerend door hoog gewas en steeds stappend in zompige grond klom ik half over een pad, half door een beek, in een vrijwel windstille vallei omhoog. Dat terwijl de Mongoolse zon in de zenith voluit brandde op mijn hoofd. (Wat was ik blij met dat om mijn hoofd gebonden T-shirt!) Bovendien was ik half angstig omdat ik vermoedde dat dit het gebied was waarover de gids de dag ervoor had gewaarschuwd. ‘Ga niet die kant uit, want daar zijn wilde honden. Pas is er daar nog een toerist gebeten.’

Eindelijk kwam ik op de kam waarover een verlossende lichtverkoelende wind waaide. Maar helaas. Weer kon ik vanwege de bomen niet zien of het dal voor me nu wel het juiste dal van het toeristenkamp was. Geïrriteerd en uitgeput begon ik aan mijn afdaling in de hoop zo snel mogelijk zicht te krijgen op het dal. Maar de weg naar beneden bleek niet alleen nog veel ergerlijker dan de klim omhoog, het was ook nog eens veel gevaarlijker. Vreesde ik eerst door hitte en uitputting een zonnesteek, nu vreesde ik voor een val in de afgrond, of, zo ik het op tijd door zou hebben dat ik echt niet verder kon gaan vanwege de steilte, een totaal blokkade van mijn pad naar beneden. Nou ja ‘pad’, er was totaal geen pad. Half struikelend van wanhoop over vele omgevallen berkenbomen op de zeer steile hellingen, ondertussen meerdere blauwe plekken en schrammen oplopend vanwege het klauteren over die puinhoop van hout, zakte de moed mij steeds meer in de schoenen. Het huilen stond mij werkelijk nader dan het lachen. Maar uiteindelijk bereikte ik het dal zonder botbreuken en kreeg ik zicht op waar ik was….

Kun je niet wachten op hoe dit avontuur eindigt? Helaas moet ik je dan teleurstellen. Maar niet getreurd. Aankomende woensdag zal hier op de site het slotakkoord gepubliceerd worden.

3 thoughts on “Verdwalen in Mongolië: authentieke gastvrijheid”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Goto Top