Bestemming Macedonië: Het Meer van Ohrid

Meer Ohrid Blauw

Sommige plekken lenen zich meer voor een prachtige, poëtische vertelling dan voor een reisverhaal. Het Meer van Ohrid in Macedonië is zo’n plek. Laat jezelf meevoeren op de stroom van heldere, blauwgroene water als je het volgende fragment leest, uit “Bruiloft der zeven zigeuners” van de Nederlandse schrijver A. den Doolaard. Staat op mijn lijstje van favoriete boeken ;).

De boot stevende recht naar het zuiden, op het klooster Sveti Naum aan, dat klein en wit als een kiezelsteentje in de uiterste bocht van het meer lag. Maar ook toen Branko haar wuivende hand allang niet meer kon zien, en zij een poppetje geworden was, in het niets te onderscheiden van de andere poppetjes aan de wal, bleef Branko op de achterplecht staan, die trilde van het motorgeraas, en staarde met de hand boven de saamgeknepen ogen achteruit, naar het kleiner wordende Ochrid. Met elke klotsende slag van het boegwater schoof zich een blauwe golf tussen zijn hart en haar hart, tussen zijn ogen en de stad, die hij met haar naam noemde, nu hij wegkromp op de rand van het watervlak. Eerst verdwenen de lage straten, en de rijen witte huizen daarboven werden klein als duiven, die in ritsen boven elkaar schuilgingen tegen de heuvel. In een dier huizen zat haar vader hem nu misschien te verwensen en de boot te zegenen die hem meenam. Alsof hun liefde iets met afstand te maken had; alsof haar ogen niet steeds duidelijker werden, ook al vervaagde de stad, waar zij woonde! Nu kon hij Sveti Kliment al niet meer onderscheiden, de kleine kerk halverwege de heuvel, waar zij hun geluk op elkaar bevochtend hadden. Het water klotste door, slag op slag, en de boot bonkte stug verder over de vergulde ribbels van het waterpad. De kroon van de vestingheuvel, het grote okergele bastion, waar zij tussen de distels hadden zitten redetwisten, werd lager dan een muurtje tussen de velden. En het laatste verdween het kerkje van Sveti Jovan op de sombere kaap, waar de sperwer met het water geworsteld had, en zij beiden voor het eerst met elkaar. Elk van Ochrids bouwwerken had op zijn beurt stil omlaaggestaard naar hun jonge liefde; en zo was Ochrid in zijn verbeelding saamgegroeid met Doesjka.

PS: Ja, dat is een mountainbike in de boot. Ik ging namelijk op de fiets vanaf Ohrid naar het klooster van Sveti Naum. Vanaf het bootje terug had ik een prachtig uitzicht, eenzelfde uitzicht als Branko, alleen ging ik dan terug naar Ohrid.

2 thoughts on “Bestemming Macedonië: Het Meer van Ohrid”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Goto Top