Verdwalen in Mongolië: Terelj National Park

Het was koude dinsdagochtend op de zesentwintigste van juli, het jaar tweeduizendzestien. Het was zo’n zes à zeven graden en dat terwijl het weer een bijzonder warme dag beloofde te worden. Zo’n vijfendertig graden. Er zijn weinig plekken op de aardbol waarin er zulke extreme temperatuurverschillen op een en dezelfde dag kunnen plaatsvinden dan in Centraal en Zuid Mongolië. De Khangai Nuruu/Bergen respectievelijk de Gobi woestijn. Extreme verschillen komen dan eigenlijk ook alleen voor in gebieden met een landklimaat in combinatie met óf woestijngebied óf hoogvlakte. En laat nu Mongolië niets anders zijn dan een centraal Aziatische half woestijn, half steppe-hoogvlakte. Zo ook Terelj National Park. Het park waarin ik die dag zou gaan verdwalen…

Verdwalen in Mongolië, hoe doe je dat? Aan de ene kant lijkt dat een rare vraag. Het is toch heel makkelijk. Ga gewoon onvoorbereid de wildernis in trekken in een totaal onbekend land, een land welk bovendien ook nog eens het dunst bevolkte land ter wereld is!

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure
De prachtige zonsopgang in die frisse ochtend leek niets ergs te voorspellen.

Hoe verdwaal je?

Verdwalen in Mongolië, hoe doe je dat? Aan de ene kant lijkt dat een rare vraag. Het is toch heel makkelijk. Ga gewoon onvoorbereid de wildernis in trekken in een totaal onbekend land, een land welk bovendien ook nog eens het dunst bevolkte land ter wereld is! (2 inwoners/km².)
Maar aan de andere kant… Deze helft van Ome Hein heeft behoorlijk veel ervaring met wandelen in de The Great Outdoors en zeker ook met bergwandelen. Mijn plan was namelijk best solide. Terwijl de andere helft van Ome Hein een voor mij te weinig uitdagende groepswandeling door de valleien van Terelj naar een boeddhistisch klooster maakte, besloot ik die koude ochtend mijn energie los te laten op de elementen, te gehoorzamen aan de Call of the Wild die mijn mannelijke instinct aanwakkerde door de aanblik van vreemde rotsformaties op de toppen die in halve ovaal rondom ons kamp lagen.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure
Rotsformatie

Het plan

Ik was van plan een dagtocht te maken over al die toppen, beginnend bij de dichtstbijzijnde top en gedurende de dag alle zichtbare toppen te beklimmen in een met de klok mee gaande 180 graden draaiende beweging om na zo’n vijf uur weer bij het kamp aan te komen. Het plan was slim, want het enige wat ik dus zou moeten blijven en hoeven doen was: 1) rechts aan blijven houden, 2) over de kammen blijven lopen richting de rotsformaties die op en rondom de toppen lagen en 3) de rotsformaties verderop of op tegenoverliggende hellingen plus het kamp wat steeds rechts beneden mij zou blijven liggen in het dal in de gaten blijven houden.

Dit alles zou ik dus theoretisch altijd zou kunnen blijven doen vanwege de eenvoudige koers en de permanente hoge ligging van mijn uitgestippelde route. Theoretisch…..

De fouten

Maar ach, hoe gruwelijk dom, hoe extra stompzinnig was het dan dus ook dat iemand met zo’n goed plan en ontwikkeld outdoor-denkvermogen zo vele beginnersfouten maakte. Namelijk: 1) onderschatting van een vreemd terrein, zeker zo’n moeilijk, uitgestrekt, vrijwel totaal verlaten en kaal terrein als het Mongoolse berglandschap waar correct oriënteren qua afstand zeer moeilijk is, 2) geen kompas en 3) geen kaart bij zich hebben, 4) te weinig eten en een klein beetje te weinig water bij zich hebben en 5) geen smartphone en dus geen gps bij zich hebben. (Dit kwam omdat mijn smartphone te leeg was (dus 6) een niet goed opgeladen telefoon hebben) Mijn mobiel had ik daardoor ingeruild met het prehistorische model van mijn wederhelft.) Al hoewel…., goed bereik hebben is trouwens ook zeer moeilijk in een land als Mongolië.

Mongolië natuur nature Terelj National Park hiking bergwandelen verdwalen avontuur adventure
Andere rotsformatie

De wandeling

Gelukkig had ik wel een extra t-shirt bij me, dat ik vrijwel meteen, toen ik om tien uur ’s ochtends vol goede moed vertrok, om mijn hoofd heen bond. Dit is mijn redding geweest. Het heeft mij veel vochtverlies en wellicht zelfs een zonnesteek bespaard! Ik ging dus op weg en de wandeling was prachtig. Het werd warmer en warmer, maar over de kammen waaide zo af en toe een verkoelend briesje. Een aantal van de rotsformaties had ik ondertussen ook nog geboulderd toen ik zo rond een uur of één ’s middags aan het uiterste eind van de vallei kwam, de uiterste punt van de uitgestrekte ovaal die de bergtoppen om het kamp heen beschreven. En toen gebeurde, wat theoretisch niet zou moeten hebben gebeuren, toch….
Wil je meer weten over die waanzinnige avontuur? Lees dan volgende week op de site het spannende vervolg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Goto Top